Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2010

Summer reloaded

Κάθε χρόνο, λίγο προτού φύγω για διακοπές, ο οργανισμός μου μοιάζει να καταρρέει. Όχι μόνο αισθάνομαι κουρασμένη και ανίκανη σχεδόν για την οποιαδήποτε σωματική εργασία, αλλά ταυτόχρονα – και κυρίως – κλυδωνίζεται η ψυχική μου ισορροπία, η συναισθηματική μου σταθερότητα. Ξαφνικά νιώθω αδιαφορία για πράγματα που όλο τον υπόλοιπο χρόνο μου φαίνονταν σημαντικά, ανία, ακόμα και ναυτία για ανθρώπους που γενικά αγαπώ, ένα μπούχτισμα εν ολίγοις απέναντι σε όλους και σε όλα.
Μόνο η σκέψη του καραβιού που ξεμακραίνει στο πέλαγος προς το νησί μου ξεκουράζει τη σκέψη μου. Μόνο η ιδέα της θάλασσας που φαίνεται απ’ το παράθυρό μου, η μυρωδιά των πεύκων και της αλμύρας, οι κρωγμοί των γλάρων και τα χαμόγελα των νησιωτών ανακουφίζουν την ψυχή μου.
Και φέτος το μισό Καλοκαίρι πέρασε ήδη κι εγώ είμαι ακόμα εδώ, ακόμα στην πόλη. Και το Καλοκαίρι, ούτως η άλλως, δεν είναι ποτέ, ποτέ αρκετό – το τραβάς από δω, το τραβάς από κει να ξεχειλώσει και πάντα είναι λίγο, σαν ένα πανέμορφο ελαστικό φόρεμα που σου πέφτει μικρό και αφήνει το μισό σου κορμί γυμνό.

Λίγη φαίνεται και η ζωή μετά από μια έντονη συναυλιακή εμπειρία. Κι έτσι όλη τη βδομάδα μετά τη συναυλία των Aerosmith ξυπνάω, πάω στη δουλειά, γυρνάω σπίτι και δε θέλω να κάνω τίποτα άλλο, δε θέλω να βγω, δε θέλω να διαβάσω, δε θέλω να σηκωθώ καν απ’ το κρεβάτι, ‘’είσαι στα όρια της κατάθλιψης, το ξέρεις ; ‘’ λέω στον εαυτό μου κι ο εαυτός μου μου κλείνει συνωμοτικά το μάτι στον καθρέφτη του μπάνιου, καθώς προσπαθώ απεγνωσμένα να σκεφτώ κάποια καινούρια ιδέα για να απασχολήσω τους μαθητές μου στο Κέντρο, όμως φτιάχνουμε καραβάκια από μανταλάκια κι εγώ αναπολώ το παρδαλό φουλάρι στο μικρόφωνο του Steven Tyler, φτιάχνουμε συρμάτινα λουλούδια κι εγώ σιγοτραγουδώ ‘’sing with me, sing for the years’’, φτιάχνουμε κολιέ με πλαστικές χάντρες κι εγώ συγκινούμαι ξανά στην ανάμνηση του σώματός του, μόλις δυο μέτρα πέρα απ’ το δικό μου, ν’ αχνίζει ζωή, ενέργεια, πραγματικότητα.

Και συμπυκνωμένη αγάπη.
Σαν ένα φτηνιάρικο κολιέ που φτιάχτηκε για μένα από ένα ξυπόλητο, βρωμιάρικο παιδάκι.
Σαν ένα παλιό τραγούδι που τραγουδήθηκε στη διαπασών μες στη ζεστή αστική νύχτα σε ένα κατάμεστο στάδιο.

Τράβα το Καλοκαίρι λίγο ακόμα. Μπορεί στο τέλος να καταφέρεις να το φέρεις στα μέτρα σου…