Melody is a word for silence

My blogovision 1-20 List

2011-12-21T20:33:00.000+02:00

1. METALS της Feist

2. LET ENGLAND SHAKE της P.J. Harvey

3. CEREMONIALS των Florence & the Machine

4. ΜUTUAL FRIENDS των BOY

5. TRY A LITTLE ROMANCE της Mαριέττας Φαφούτη

6. SMOTHER των Wild Beasts

7. THE RIP TIDE του Beirut

8. HURRY UP, WE’RE DREAMING των M83

9. ΝΙΝΤΗ του Peter Murphy

10. ROME των Daniele Luppi και Dangermouse

11. DRUMS BETWEEN THE BELLS του Brian Eno

12. DESTROYED του Moby

13. KEEP YOU CLOSE των Deus

14. MIRROR MIRROR των Sons & Daughters

15. SUPERHEAVY των Superheavy

16. FATHER, SON, HOLY GHOST των Girls

17. COLOUR OF THE TRAP του Miles Kane

18. OH LAND της Oh Land

19. HAUNTED της May Roosevelt

20. LULU των Lou Reed και Metallica

ΠΡΟΣ ΤΟ ΝΟΥΜΕΡΟ ΕΝΑ….

2011-12-19T20:07:00.001+02:00

3. CEREMONIALS των Florence & the Machine

4. ΜUTUAL FRIENDS των BOY

5. TRY A LITTLE ROMANCE της Mαριέττας Φαφούτη

6. SMOTHER των Wild Beasts

7. THE RIP TIDE του Beirut

8. HURRY UP, WE’RE DREAMING των M83

9. ΝΙΝΤΗ του Peter Murphy

10. ROME των Daniele Luppi και Dangermouse

11. DRUMS BETWEEN THE BELLS του Brian Eno

12. DESTROYED του Moby

13. KEEP YOU CLOSE των Deus

14. MIRROR MIRROR των Sons & Daughters

15. SUPERHEAVY των Superheavy

16. FATHER, SON, HOLY GHOST των Girls

17. COLOUR OF THE TRAP του Miles Kane

18. OH LAND της Oh Land

19. HAUNTED της May Roosevelt

20. LULU των Lou Reed και Metallica

My blogovision 20-5 List

2011-12-17T18:45:00.001+02:00

5. TRY A LITTLE ROMANCE της Mαριέττας Φαφούτη

6. SMOTHER των Wild Beasts

7. THE RIP TIDE του Beirut

8. HURRY UP, WE’RE DREAMING των M83

9. ΝΙΝΤΗ του Peter Murphy

10. ROME των Daniele Luppi και Dangermouse

11. DRUMS BETWEEN THE BELLS του Brian Eno

12. DESTROYED του Moby

13. KEEP YOU CLOSE των Deus

14. MIRROR MIRROR των Sons & Daughters

15. SUPERHEAVY των Superheavy

16. FATHER, SON, HOLY GHOST των Girls

17. COLOUR OF THE TRAP του Miles Kane

18. OH LAND της Oh Land

19. HAUNTED της May Roosevelt

20. LULU των Lou Reed και Metallica

My blogovision number 9 : ‘’NINTH’’ – Peter Murphy

2011-12-12T20:24:00.000+02:00

Γιατί είναι ακόμα η πιο σέξι φωνή της ροκ (εντάξει, μετά τον David Bowie και τον Bryan Ferry). Γιατί είναι ένα album που θες να το ακούς ξανά και ξανά, χωρίς να σου προκαλεί κατάθλιψη, αλλά μάλλον κάνοντάς σε να θέλεις να χορέψεις. Γιατί είναι ο Peter Murphy και είναι ακόμα εκεί έξω, και μάλιστα πιο ζωντανός και κεφάτος από ποτέ!…

Και τα προηγούμενα :

9. ΝΙΝΤΗ του Peter Murphy

10. ROME των Daniele Luppi και Dangermouse

11. DRUMS BETWEEN THE BELLS του Brian Eno

12. DESTROYED του Moby

13. KEEP YOU CLOSE των Deus

14. MIRROR MIRROR των Sons & Daughters

15. SUPERHEAVY των Superheavy

16. FATHER, SON, HOLY GHOST των Girls

17. COLOUR OF THE TRAP του Miles Kane

18. OH LAND της Oh Land

19. HAUNTED της May Roosevelt

20. LULU των Lou Reed και Metallica

My blogovision Top 10

2011-12-11T13:19:00.000+02:00

Χωρίς αιτιολόγηση και χωρίς λοιπά σχόλια, γιατί έχω φριχτό πονοκέφαλο, είμαι ξενυχτισμένη και κουρασμένη κι έχω μείνει πίσω στη λίστα μου….

10. ROME των Daniele Luppi και Dangermouse

11. DRUMS BETWEEN THE BELLS του Brian Eno

12. DESTROYED του Moby

13. KEEP YOU CLOSE των Deus

14. MIRROR MIRROR των Sons & Daughters

15. SUPERHEAVY των Superheavy

16. FATHER, SON, HOLY GHOST των Girls

17. COLOUR OF THE TRAP του Miles Kane

18. OH LAND της Oh Land

19. HAUNTED της May Roosevelt

20. LULU των Lou Reed και Metallica

My blogovision number 14 : ‘’MIRROR MIRROR’’ – Sons & Daughters και My blogovision number 13 : ‘’KEEP YOU CLOSE’’ – Deus

2011-12-08T20:21:00.002+02:00

Kάποια πράγματα δεν εξηγούνται πάρα πολύ καλά. Κάποια albums σου αρέσουν όχι επειδή είναι άρτια επεξεργασμένα, σούπερ προχωρημένα ή απίστευτα καινοτόμα, αλλά μόνο και μόνο επειδή είναι τα καινούρια αγαπημένων σου. Αγαπημένων σου, με τους οποίους κάποιες φορές σε συνδέουν πολύ περισσότερα πράγματα από μερικές ακροάσεις τραγουδιών ή ένα συγκλονιστικό live.

Δυο κλικ από το (όχι και τόσο μακρινό) παρελθόν μου :

Περίφημη συναυλία White Stripes, σε κάποιο ανοιχτό γήπεδο κάπου στα νότια προάστια, να φυσάει δαιμονισμένα. Support οι Sons & Daughters. Δε τους έχω ξανακούσει ποτέ και κολλάω με τη φοβερή σκηνική παρουσία της Adele, με τη φωνή και τη φατσούλα του Scott. Φαντασιώνω ότι τους γνωρίζω από κοντά. Λίγο πριν αρχίσει το live των Stripes κι ενώ είμαι σχεδόν κολλημένη στη σκηνή, το ωστικό κύμα του αφιονισμένου κόσμου με πετάει κλωτσηδόν προς τα πίσω. Βρίσκομαι ελαφρώς δαρμένη μπροστά στο stand του ηχολήπτη, όπου κάθονται μακαρίως και χαζεύουν η Adele και ο Scott! Για αρκετή ώρα στη συνέχεια μιλάμε, χαζολογάμε, φωτογραφιζόμαστε παρέα….
After show party των Deus στο μπαράκι ‘’Alley Cat’’ της Κωνσταντινουπόλεως. Ποτά, ματιές, χοροί, φιλιά και μουσικές και παραγγελιές στο dj και την άλλη μέρα η συναυλία. Την επομένη, μετά το live, τους πάμε με τη φίλη μου στο παλιό ‘’Decadence’’.

Και αρκούν οι αναμνήσεις για να θεωρηθούν καλοί δυο δίσκοι ; Όχι πάντα. Τώρα ναι.

Kαι τα προηγούμενα :

13. KEEP YOU CLOSE των Deus

14. MIRROR MIRROR των Sons & Daughters

15. SUPERHEAVY των Superheavy

16. FATHER, SON, HOLY GHOST των Girls

17. COLOUR OF THE TRAP του Miles Kane

18. OH LAND της Oh Land

19. HAUNTED της May Roosevelt

20. LULU των Lou Reed και Metallica

Μy blogovision number 15 : ‘’SUPERHEAVY’’ – Superheavy

2011-12-06T20:43:00.001+02:00

Δεν είναι εξαιρετικό album, αλλά είναι εξαιρετική παρέα. O Mick Jagger, η Joss Stone, o Dave Stewart, o Damian Μarley, όλοι αυτοί μαζεύτηκαν και έφτιαξαν έναν δίσκο όλο χαρά και θετική ενέργεια, ένα από αυτά τα albums που θες να τα ακούς όλο το καλοκαίρι, καθώς το κυματάκι δροσίζει τα πόδια σου, το αεράκι παίρνει τα μαλλιά σου κι εσύ μεθάς γλυκά με ήλιο και παγωμένα cocktails. Και όπως και να ‘χει, ο Mick είναι πάντα θεός, ακόμα κι όταν τραγουδάει reggae...

Kαι τα προηγούμενα :

15. SUPERHEAVY των Superheavy

16. FATHER, SON, HOLY GHOST των Girls

17. COLOUR OF THE TRAP του Miles Kane

18. OH LAND της Oh Land

19. HAUNTED της May Roosevelt

20. LULU των Lou Reed και Metallica

My blogovision number 16 : ‘’FATHER, SON, HOLY GHOST’’- Girls

2011-12-05T19:52:00.000+02:00

Και αν με το προηγούμενο album μου γεννιέται η επιθυμία να μεθύσω και να κάνω σεξ, με αυτό εδώ θέλω να χαμηλώσω τα φώτα του δωματίου μου, να ανάψω αρωματικά κεριά και να περάσω όλο το βράδι ανάσκελα στο κρεβάτι κάνοντας ταβανοσκόπηση και μάταιες σκέψεις για το μέλλον της ανθρωπότητας (και κυρίως το δικό μου). Kάτι από περασμένες δεκαετίες (ξανά!), δυο τραγούδια για τη μητέρα και μια φωνή που θέλεις να την πάρεις αγκαλιά και να την παρηγορήσεις….

Kαι τα προηγούμενα :

16. FATHER, SON, HOLY GHOST των Girls

17. COLOUR OF THE TRAP του Miles Kane

18. OH LAND της Oh Land

19. HAUNTED της May Roosevelt

20. LULU των Lou Reed και Metallica

My blogovision number 17 : ‘’COLOUR OF THE TRAP ‘’ – Miles Kane

2011-12-04T14:49:00.000+02:00

Πριν μερικά χρόνια είχα λατρέψει τους Last Shadow Puppets, δεν θα μπορούσα λοιπόν τώρα να φανώ αδιάφορη μπροστά στο σόλο lp ενός εκ των δυο frontmen τους. O δίσκος του Miles Kane μου φαίνεται vintage και παλιακός, αλλά μονάχα με την καλή έννοια : ροκ υφάκι προηγούμενων (ΠΟΛΥ προηγούμενων) δεκαετιών, σεξαπίλ παλιάς κοπής και κάτι απροσδιόριστα βρώμικο, που σε κάνει να θέλεις να γίνεις πάλι γκρούπι, να φορέσεις το μίνι σου και το αϊλάϊνερ σου και να χωθείς backstage για να αποπλανήσεις τον τραγουδοποιό πάνω στον φθαρμένο καναπέ με τα αποτσίγαρα και τα κουτάκια μπίρας. Ειλικρινά, κάθε φορά που ακούω το Colour of the trap, μου έρχεται η επιθυμία να μεθύσω, να μαστουρώσω και να γαμηθώ.

Με καυλώνει αυτός ο δίσκος. Πολύ!

Kαι τα προηγούμενα :

17. COLOUR OF THE TRAP του Miles Kane

18. OH LAND της Oh Land

19. HAUNTED της May Roosevelt

20. LULU των Lou Reed και Metallica

My Blogovision number 18 : ‘’ ΟΗ LAND’’ – Oh Land

2011-12-03T22:01:00.004+02:00

Tην Oh Land την άκουσα τυχαία μια μέρα στο Youtube ψάχνοντας για σκανδιναβική μουσική και κόλλησα. Τι όμορφη, δροσερή και τραλαλά μουσικούλα είναι αυτή, θυμάμαι ότι αναφώνησα. Το δεύτερο lp της νεραϊδένιας σουηδής το ψιλοέλιωσα εκείνη την περίοδο, κυρίως τα πρωινά που δυσκολευόμουν να πείσω τον εαυτό μου να σηκωθεί από το κρεβάτι, να ντυθεί και να πάει στη δουλειά.

These dreams under my pillow....

Kαι τα προηγούμενα :

18. OH LAND της Oh Land

19. HAUNTED της May Roosevelt

20. LULU των Lou Reed και Metallica

My Blogovision number 19 : ‘’HAUNTED’’ – Μay Roosevelt

2011-12-03T21:47:00.001+02:00

H πρώτη ελληνική είσοδος στο Top 20 μου (θα υπάρξει κι άλλη, αρκετά πιο ψηλά) είναι ένα απίστευτα έξυπνο και πρωτότυπο album, ένα εξαιρετικό πάντρεμα παράδοσης και hipster μοντερνιάς, ένα σαγηνευτικό κοκτέϊλ ήχων, όπου το theremin παντρεύεται το ζεϊμπέκικο, παντρεύεται τη λύρα, το κλαρινέτο και το βιολί, παντρεύεται τους ποντιακούς χορούς και μερικούς ακόμα, που αδυνατώ να αναγνωρίσω (καθώς πάντα έκανα κοπάνα στο σχολείο από τα μαθήματα παραδοσιακών ελληνικών χορών).

Kι ύστερα, είναι κι εκείνο το υγρό μεσημέρι στη Θεσσαλονίκη, με τα ακουστικά στ’ αυτιά να παίζουν το ‘’Mass extermination’’ κι εγώ να περπατώ μισοΰπνωτισμένη στη γλυκιά ερωτεύσιμη πολιτεία, ψάχνοντας το δισκάδικο για να αγοράσω το album. Δεν το βρήκα.

My Blogovision Number 20 : ‘’LULU’’- Lou Reed & Metallica

2011-12-01T20:03:00.000+02:00

Αν και είναι μάλλον απίθανο να ακούσεις τα ογδόντα και βάλε λεπτά αυτού του album μονοκοπανιά χωρίς να αποκτήσεις ευθύς αμέσως αυτοκτονικές τάσεις ή να αποφασίσεις να το ρίξεις στα ναρκωτικά για την υπόλοιπη ζωή σου, είναι εξίσου απίθανο να μη μείνεις με το στόμα ανοικτό από τα πρώτα κιόλας λεπτά ακρόασης.

Από το σοκ, μάλιστα.

Αλλά πόσο σπάνιο είναι αυτό στις μέρες μας ;

Aρκετά, δε συμφωνείτε ;

Rio Hotel

2011-01-16T19:33:00.000+02:00

Με τον Μ. περπατάμε ως τη στάση του μετρό μετά τη δουλειά. Διασχίζουμε την πλατεία Μεταξουργείου, του δείχνω το Rio Hotel, του λέω πόσο το αγαπάω. Αυτό το μικρό κτίριο, τόσο λευκό και κομψό και όμορφο, με τα μπαλκόνια του να βλέπουν ευθεία στο σιντριβάνι και στις μαδημένες πρασινάδες, τα τραπεζάκια και τις καρέκλες του ν’ απλώνονται ράθυμα στην πλατεία με τους πακιστανούς και τις μυρωδιές από σπιτικό φαγητό ν’ αναδύονται από την κουζίνα του, τόσο αταίριαστο με το περιβάλλον του, ένα πολύτιμο κομμάτι οικειότητας, θαλπωρής και γαλήνης μες στο πολύβουο, αγχώδες και βρώμικο κέντρο της πόλης.

Του λέω ότι πολλές φορές φαντάζομαι ότι νοικιάζω ένα δωμάτιο εκεί, μόνο για ένα βράδυ, 40 ευρώ το μονόκλινο, του λέω, έψαξα τις τιμές στο Internet. Μα αυτό είναι μπουρδελοξονοδοχείο, μου απαντάει, και ναι, ίσως θα είχε πλάκα να δώσεις 40 ευρώ μόνο και μόνο για να πας να τραβήξεις μια μαλακία εκεί και μετά να φύγεις.

Με ενοχλούν τα λόγια του και βάζω τέλος στην κουβέντα.

Η δικιά μου ιδέα απέχει από αυτό έτη φωτός. Ένα παλιομοδίτικο δωμάτιο που απλώνεται πάνω απ’ την πόλη κι εγώ μέσα σε αυτό μ’ ένα ποτήρι ουίσκι κι ένα αναμμένο τσιγάρο στο χέρι να κοιτάω απ’ το μπαλκόνι τη νύχτα να πέφτει ήσυχα, αργά και σιωπηλά….

‘’Ήταν ένα δωμάτιο για να κάτσεις και να περιμένεις κάποιον, ένα δωμάτιο για να σκεφτείς….Έμοιαζε λίγο με την ψυχή, μ’ αυτό που πιστεύουμε για την ψυχή…’’ γράφει η Αμάντα Μιχαλοπούλου στο καινούριο της βιβλίο ‘’ Πώς να κρυφτείς’’.

Nαι, ίσως ένα δωμάτιο για να κρυφτείς για λίγο από τον εαυτό σου….

Summer reloaded

2010-06-25T21:06:00.003+03:00

Κάθε χρόνο, λίγο προτού φύγω για διακοπές, ο οργανισμός μου μοιάζει να καταρρέει. Όχι μόνο αισθάνομαι κουρασμένη και ανίκανη σχεδόν για την οποιαδήποτε σωματική εργασία, αλλά ταυτόχρονα – και κυρίως – κλυδωνίζεται η ψυχική μου ισορροπία, η συναισθηματική μου σταθερότητα. Ξαφνικά νιώθω αδιαφορία για πράγματα που όλο τον υπόλοιπο χρόνο μου φαίνονταν σημαντικά, ανία, ακόμα και ναυτία για ανθρώπους που γενικά αγαπώ, ένα μπούχτισμα εν ολίγοις απέναντι σε όλους και σε όλα.
Μόνο η σκέψη του καραβιού που ξεμακραίνει στο πέλαγος προς το νησί μου ξεκουράζει τη σκέψη μου. Μόνο η ιδέα της θάλασσας που φαίνεται απ’ το παράθυρό μου, η μυρωδιά των πεύκων και της αλμύρας, οι κρωγμοί των γλάρων και τα χαμόγελα των νησιωτών ανακουφίζουν την ψυχή μου.
Και φέτος το μισό Καλοκαίρι πέρασε ήδη κι εγώ είμαι ακόμα εδώ, ακόμα στην πόλη. Και το Καλοκαίρι, ούτως η άλλως, δεν είναι ποτέ, ποτέ αρκετό – το τραβάς από δω, το τραβάς από κει να ξεχειλώσει και πάντα είναι λίγο, σαν ένα πανέμορφο ελαστικό φόρεμα που σου πέφτει μικρό και αφήνει το μισό σου κορμί γυμνό.

Λίγη φαίνεται και η ζωή μετά από μια έντονη συναυλιακή εμπειρία. Κι έτσι όλη τη βδομάδα μετά τη συναυλία των Aerosmith ξυπνάω, πάω στη δουλειά, γυρνάω σπίτι και δε θέλω να κάνω τίποτα άλλο, δε θέλω να βγω, δε θέλω να διαβάσω, δε θέλω να σηκωθώ καν απ’ το κρεβάτι, ‘’είσαι στα όρια της κατάθλιψης, το ξέρεις ; ‘’ λέω στον εαυτό μου κι ο εαυτός μου μου κλείνει συνωμοτικά το μάτι στον καθρέφτη του μπάνιου, καθώς προσπαθώ απεγνωσμένα να σκεφτώ κάποια καινούρια ιδέα για να απασχολήσω τους μαθητές μου στο Κέντρο, όμως φτιάχνουμε καραβάκια από μανταλάκια κι εγώ αναπολώ το παρδαλό φουλάρι στο μικρόφωνο του Steven Tyler, φτιάχνουμε συρμάτινα λουλούδια κι εγώ σιγοτραγουδώ ‘’sing with me, sing for the years’’, φτιάχνουμε κολιέ με πλαστικές χάντρες κι εγώ συγκινούμαι ξανά στην ανάμνηση του σώματός του, μόλις δυο μέτρα πέρα απ’ το δικό μου, ν’ αχνίζει ζωή, ενέργεια, πραγματικότητα.

Και συμπυκνωμένη αγάπη.
Σαν ένα φτηνιάρικο κολιέ που φτιάχτηκε για μένα από ένα ξυπόλητο, βρωμιάρικο παιδάκι.
Σαν ένα παλιό τραγούδι που τραγουδήθηκε στη διαπασών μες στη ζεστή αστική νύχτα σε ένα κατάμεστο στάδιο.

Τράβα το Καλοκαίρι λίγο ακόμα. Μπορεί στο τέλος να καταφέρεις να το φέρεις στα μέτρα σου…

Δυο ''σχόλια'' για τη γλώσσα

2010-04-17T15:22:00.002+03:00

1.1
‘’Πέρασαν μέσ’ από την πόλη το μεσημέρι της επόμενης ημέρας….Η πόλη ήταν η περισσότερη καμένη. ….Αμάξια στο δρόμο παστωμένα με στάχτη, όλα καλυμμένα με στάχτη και σκόνη…Το αμυδρό φως ολόγυρα, τρεμουλιαστό και δίχως να πηγάζει από κάπου, να διαθλάται στη βροχή της παρασυρμένης αιθάλης…’’
(‘’Ο δρόμος’’, Κόρμακ Μακ Κάρθυ, εκδόσεις Καστανιώτη)

1.2
‘’Πυκνή στήλη καπνού, υδρατμών και σκόνης υψωνόταν χθες από το ηφαίστειο του παγετώνα Εϊγιαφιαλιοκούλ στην Ισλανδία. Η μεγάλη ισχύς της έκρηξης συνέβαλε ώστε το πυκνό νέφος να εξαπλωθεί χθες μέχρι και την Κεντρική Ευρώπη, προκαλώντας διακοπή λειτουργίας αεροδρομίων σε Σκανδιναβία, Βρετανία, Γαλλία, Βέλγιο και Ολλανδία….’’
(Εφημερίδα ‘’Kαθημερινή’’, 16 Απριλίου 2010)

1.3
Πες το δυνατά. ΕΪΓΙΑΦΙΑΛΟΚΟΥΛ.
Kαι αργά. Εϊ-για-φια-λο-κούλ.
Δεν είναι πολύ όμορφη λέξη ;

2.1
‘’(Eμείς) δεν θα ήμαστε τίποτα αν (εμείς) δεν γράφαμε.
(Εμείς) βρισκόμαστε αλλού από εκεί όπου (εμείς) γράφουμε.
(Εμείς) αξίζουμε περισότερο από αυτό που (εμείς) γράφουμε.’’

‘’Οι σκέψεις το ίχνος του μολυβιού.
Το ίχνος του μολυβιού.
Του μολυβιού.’’
(‘’Το διπλό όνειρο της γραφής’’, Χάρης Βλαβιανός-Χρήστος Χρυσόπουλος, εκδόσεις Πατάκη)

2.2
Το περιοδικό ‘’Ξύπνα!’’ (των Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά) εκδίδεται και στις γλώσσες : αμχαρική, βισλάμα, γιορούμπα, γκουτζαράτι, έβε, ιλόκο, ίμπο, κανάντα, κεμπουάνο, κόζα, λινγκάλα, λουβάλε, μαλαγιάλαμ, μαλγασική, ραροτόνγκαν, σεπέντι, σεσούτου, σιλόζι, σόνα, ταγκαλόγκ, τοκ πίσιν, τόνγκαν, τσιμπέμπα, τσιτόνγκα, τσιτσέουα, τσόνγκα, τσουάνα, χιλιγκαϊνή…

2.3
Ο άντρας είναι ρομ, γύρω στα 35. Δεν έχει πάει ποτέ σχολείο, δεν έχει πιάσει ποτέ μολύβι και χαρτί. Θέλει να μάθει να διαβάζει και να γράφει για να δώσει εξετάσεις για το απολυτήριο δημοτικού, ώστε να μπορέσει να βγάλει ναυτικό φυλλάδιο. Του μαθαίνω τα γράμματα α και ε και ο, κ και π και ν. Με τις καρτέλες πρώτης ανάγνωσης, που χρησιμοποιώ για τα παιδιά προ-νηπιακής ηλικίας. Κ και Α = ΚΑ, Ν + Ο = ΝΟ. Τον παρατηρώ να κάνει σα τρελός από χαρά, που συλλαβίζει, που διαβάζει και γράφει ολόκληρες υπαρκτές λέξεις. κοπάνα, κανό, κενό. Κενό. Πώς σκεφτόταν μέχρι τώρα, που δεν ήξερε το ίχνος που αφήνει το μολύβι στο χαρτί ;

Tα αόρατα εμπόδια

2010-03-21T12:41:00.001+02:00

Σάββατο το πρωί κάνω μια βόλτα για ψώνια στο κέντρο και μετά, μια και η μέρα είναι όμορφη και ζεστή, κάθομαι για καφέ στην πλατεία Κλαυθμώνος, τραβώντας την καρέκλα μου μακριά από την ομπρέλα με την παχιά σκιά σε ένα ηλιόλουστο κομμάτι του χώρου, παραγγέλνω κρύο φρέντο, ανάβω τσιγάρο, ρουφάω την πρώτη γουλιά αφρόγαλα, κλείνω τα μάτια απολαμβάνοντας τον ήλιο, την αργία, την αστική χαρμολύπη και ξαφνικά ένα κρώξιμο γλάρου με κάνει να σηκώσω το βλέμμα και να αναζητήσω την πηγή του ήχου.

Δεν είναι πια παράξενο φαινόμενο οι γλάροι που πετούν πάνω από την πόλη (το πιο αγαπημένο μου θέαμα της Αθήνας είναι οι γλάροι που ίπτανται πάνω από τις κορφές των κτιρίων έτσι όπως φαίνονται νωρίς το απόγευμα από την καφετέρια του δέκατου ορόφου του Hondos Center της Ομονοίας), όμως ο συγκεκριμένος γλάρος δε πετάει.

Είναι εγκλωβισμένος και ζητάει βοήθεια.

Απέναντι ακριβώς από την πλατεία, στο νοσταλγικό κτίριο του Υπουργείου Εσωτερικών που μοιάζει περισσότερο με παλιά πολυκατοικία παρά με δημόσιο κτίριο, στο ακριανό μπαλκόνι, στη γωνία ακριβώς Δραγατσανίου και Σταδίου, υπάρχει ένας μεγαλόσωμος γλάρος που πηγαινοέρχεται πέρα-δώθε, υψώνεται για μερικά εκατοστά, προσπαθεί να περάσει ανεπιτυχώς ανάμεσα από τα κάγκελα, αδυνατεί να κατανοήσει ότι η οδός διαφυγής είναι προς τα πάνω και μοιάζει να βρίσκεται σε πραγματικά δύσκολη θέση, κράζοντας που και που για βοήθεια προς άλλους γλάρους (που δεν περνάνε), προς ανθρώπους (που δε τον ακούνε, μια και το Υπουργείο είναι σήμερα κλειστό), προς περιστέρια (που επιδεικνύουν σχεδόν αλλαζονικά τη δικιά τους ανωτερότητα στα αστικά εμπόδια και τους περιορισμούς, κουρνιάζοντας στα γύρω μπαλκόνια και περνώντας αυτά με ευκολία ανάμεσα από τα κάγκελα, διπλώνοντας τα δικά τους ευλύγιστα και μικρά φτερά και γλιστρώντας ανάλαφρα προς την ελευθερία).

Δεν είναι του παρόντος να γράψω εδώ με ποιόν τρόπο προσπάθησα να βοηθήσω εγώ τον εγκλωβισμένο γλάρο, νομίζω είναι πιο σημαντική για τον υποτιθέμενο αναγνώστη αυτού του post η συνειδητοποίηση ότι είναι τόσο εύκολο να εγκλωβιστεί ένα πλάσμα ακόμα και κάπου όπου φαινομενικά δεν υπάρχει καμία ουσιαστική φραγή, κανένα αξεπέραστο εμπόδιο, με τον ίδιο τρόπο που είναι απόλυτα οδυνηρή η αίσθηση ότι ένα πουλί μαθημένο σε ανοιχτούς ορίζοντες και με εγγεγραμμένο στο DNA του την απεραντοσύνη (της θάλασσας) μπορεί να παγιδευτεί για πάντα σε ένα κομμάτι χώρου στενό και κουτσουρεμένο, μόνο και μόνο γιατί δε βλέπει, δεν αντιλαμβάνεται, δεν κατανοεί τον τρόπο για να ξεφύγει.

Σε τελική ανάλυση, ο παγιδευμένος γλάρος είναι και μια παραβολή για την ανθρώπινη κατάσταση. Είμαστε όλοι μας παγιδευμένοι, αν και η ανοιχτοσύνη είναι μόλις ένα βήμα μακριά μας. Απλώς δε τη βλέπουμε. Και φωνάζουμε για βοήθεια απελπισμένα. Αλλά κανείς δε μας ακούει. Ή και αν κάποιος μας ακούσει συνήθως αδυνατεί να μας βοηθήσει.

Κι έτσι πεθαίνουμε απ’ την πείνα σε ένα βρωμερό μπαλκόνι πάνω από την πλατεία Κλαυθμώνος, ενώ το DNA μας νοσταλγεί τη θάλασσα και τους απέραντους ορίζοντες και τους άγριους συντρόφους μας με τα μεγάλα, πανέμορφα, ανοιχτά φτερά.

Maracaibo

2010-02-15T21:27:00.000+02:00

Κυριακή, τελευταία μέρα της Αποκριάς και αποφασίζουμε να πάμε με τη μητέρα μου μια ολοήμερη εκδρομή στην Πάτρα, να δούμε την παρέλαση. Έχουμε χρόνια να πάμε, εγώ πήγαινα πάντοτε λίγο με το ζόρι, οι Απόκριες με τρομάζουν, κάτι πολύ τραγικό πρέπει να μου συνέβη σε κάποιες περασμένες Απόκριες, σε κάποια περασμένη ζωή.

Πάμε με τα τρένα. Δηλαδή με το μετρό ως το σταθμό Λαρίσης και από εκεί με τον προαστιακό ως το Κιάτο και από εκεί (επειδή ένα τμήμα της σιδηροδρομικής γραμμής της Πελοποννήσου αναβαθμίζεται) με πούλμαν του ΟΣΕ ως το Διακοφτό και από εκεί με το παλιό τρένο, επιτέλους, ως την Πάτρα. Συνολικά τέσσερις ώρες. Και δυο καφέδες, ένα λαδωμένο τοστ από το κυλικείο του Διακοφτού και πολλές αναπολήσεις μπροστά στη θέα που φεύγει γρήγορα (ή όχι και τόσο γρήγορα) από τα παράθυρα.

Μου αρέσει πολύ να ταξιδεύω με τρένο. Αν και αυτό στην Ελλάδα συνεπάγεται συνήθως απίστευτη ταλαιπωρία, αυτού του είδους τα ταξίδια έχουν πάντα κάτι θλιβερό, decadant, παρωχημένο. Σα να ζεις στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’50, κατεστραμμένα τοπία περνούν μπροστά από τα μάτια σου, νεκροταφεία αυτοκινήτων και σκουπιδότοποι, χωριουδάκια και οικισμοί τσιγγάνων, παραθαλάσσια ταβερνάκια και σιδηροδρομικοί σταθμοί. Μια Ελλάδα άλλης εποχής. Μια Ελλάδα πάντα παρούσα, πάντα πικρή και οδυνηρή και φτωχιά, σα σταγόνα δάκρυ που κύλησε στο μάγουλο. Σαν ταινία του Αγγελόπουλου.

Η Πάτρα δεν είναι όμορφη πόλη. Και την Κυριακή αυτή είναι ακόμα πιο άσχημη απ’ ότι συνήθως. Κάνει πολύ κρύο και βρέχει ασταμάτητα, λακκούβες γεμάτες νερό σε υποχρεώνουν να χοροπηδάς όλη την ώρα, μεγάφωνα να παίζουν παντού αποκριάτικα άσματα (και μερικά κουβανικά επαναστατικά, άσχετα), γυφτάκια να πουλάνε σφυρίχτρες και περούκες και κομφετί και σερπαντίνες, κορίτσια που τουρτουρίζουν μες στις σέξι αποκριάτικες στολές τους και αγόρια με γυναικείες περούκες, μασκαρεμένα παιδάκια και κουρασμένοι γονείς και τσίκνα από τα σουβλάκια και τα χοτ-ντογκ, λουκουμάδες και πατικωμένος χαλβάς Φαρσάλων και στην οδό Κορίνθου, από όπου περνάει η παρέλαση, πλήθη ανθρώπων όχι ιδιαίτερα χαρούμενων (παλιά τους θυμάμαι όλους μεθυσμένους, με μια μπουκάλα μαυροδάφνη στο χέρι) να στριμώχνονται για να δουν το Καρναβάλι να περνάει.

Με τη μητέρα μου χωνόμαστε σε μια γωνίτσα στα σκαλοπάτια της παλιάς Νομαρχίας, σε ένα υπερυψωμένο σημείο. Δίπλα μας έρχεται και στριμώχνεται μια μαμά μ’ ένα παιδάκι που σφυράει ανελέητα τη σφυρίχτρα του μες στ’ αυτιά μας. Σα να είμαστε συνεννοημένες, ανάβουμε ταυτόχρονα τσιγάρο. Η μαμά κάνει μια ενοχλημένη γκριμάτσα κι ύστερα παίρνει το παιδάκι της και πάει να βρει άλλη γωνία.

Η παρέλαση μου φαίνεται φτωχότερη από άλλες φορές, οι αποστολές λιγότερο πολυάριθμες και σαφώς λιγότερο ενθουσιώδεις. Τα κοστούμια σε γενικές γραμμές πρόχειρα και καθόλου εντυπωσιακά. Φταίει άραγε η οικονομική κρίση ; Ή παλιότερα ήμουν εγώ πιο αγνή και ενθουσιαζόμουν πιο εύκολα ;

Στο άνθινο άρμα της περνάει τώρα η βασίλισσα του καρναβαλιού, μια πανέμορφη ξανθιά κοπέλα ανεβασμένη σε ένα ανοιχτό λουλούδι σε σχήμα καρδιάς (αργότερα μαθαίνω ότι ήταν η περσινή Μις Ελλάς). Φοράει ένα λευκό φόρεμα σα νυφικό, έξωμο και εξώπλατο, η βροχή πέφτει ανηλεώς στα όμορφα μαλλιά της και κυλάει στην καλοφτιαγμένη πλάτη της, το χαμόγελο έχει παγώσει στα χείλη της και δείχνει πραγματικά εγκλωβισμένη εκεί πάνω, μες στο κρύο και τη βροχή, από τα μπαλκόνια των σπιτιών της ρίχνουν κομφετί και σερπαντίνες και όλα αυτά κολλάνε στο βρεγμένο κορμί της, τη λυπάμαι, θέλω να πάω και να την κατεβάσω από κει πάνω και να τη σκουπίσω και να την κεράσω ένα δυνατό ποτό σε κάποιο μπαρ, είναι σα να φωνάζει ‘’σώστε με’’ το παγωμένο της χαμόγελο, πρέπει να κρυώνει τόσο πολύ.

Μετά καφές σε μια όμορφη και απόμερη καφετέρια και μεζεδάκια με μπίρα σε ένα πραγματικά ιδιαίτερο ουζερί, που εύχομαι να έπαιρνα μαζί μου στην Αθήνα. Και μετά δεν αισθάνομαι καν πια τα πόδια μου, τόσο έχουν μουσκέψει οι μπότες μου, το καλσόν μου, το τζιν μου. Χωνόμαστε σε ένα κωλόμπαρο κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό, μόνο αυτό είναι πια άδειο, όλες οι καφετέριες και τα μπαράκια είναι φίσκα πια από τον κόσμο, αλλά εδώ είμαστε μόνο εμείς, ο ιδιοκτήτης και μια ρωσίδα γκαρσόνα, που μας ρωτάει πώς πρέπει να μας σερβίρει το μαρτίνι (‘’σε μικρό ή σε μεγάλο ποτήρι’’ ;). O ιδιοκτήτης μπαίνει στην τουαλέτα τρεις φορές στη μια ώρα που καθόμαστε και κάθε φορά βγαίνει όλο και πιο στον κόσμο του και το cd-player παίζει στο repeat το ‘’Maracaibo’’ (τέσσερις φορές) και το ‘’Ska sou sou’’ (τρεις). Στο τέλος, η ρωσίδα μας ζητάει 5 ευρώ (για τρία μαρτίνι, ο λογαριασμός γράφει 15). Της δίνουμε 15.

Στα τρένα του γυρισμού είναι όλοι βρεγμένοι και σιωπηλοί. Στο τρένο προς το Διακοφτό το τζάμι δίπλα στη θέση μου έχει ένα μεγάλο σημάδι από πετριά. Θυμάμαι μια φορά που πήγαινα στους Αγίους Θεοδώρους με τον προαστιακό και 2-3 γυφτάκια ήταν στημένα σ΄ ένα σημείο της διαδρομής και μας πετροβολούσαν. Τότε είχα νιώσει αναγούλα, τώρα είναι σα να βλέπω έναν παλιό γνωστό. Συνηθίζει κανείς εύκολα στη μιζέρια, έτσι δεν είναι ;

Στον προαστιακό προς το σταθμό Λαρίσης, ένας χοντρός κύριος σκύβει από πάνω μου και μου ψιθυρίζει ‘’έχω χαθεί, βοηθήστε με’’. Είναι καθυστερημένος, είχε πάει λέει με την αδερφή του στην Πάτρα και εκεί την έχασε, τώρα δε ξέρει πώς να γυρίσει στη μαμά του, μου τείνει ένα χαρτάκι με κάτι τηλέφωνα, με μια μισογραμμένη διεύθυνση. Κάνω ό,τι μπορώ, τηλεφωνώ στη μαμά του (δε το σηκώνει), μου ζητάει να καλέσω το 100, να έρθουν με το περιπολικό να τον πάρουν από το σταθμό. Σε όλη τη διαδρομή είναι σκυμμένος από πάνω μου, ιδρωμένος, στα όρια των δακρύων. Στα Άνω Λιόσια μου αρπάζει το χαρτάκι από τα χέρια και κατεβαίνει τρέχοντας. ‘’Στα έλεγα εγώ’’, λέει η μητέρα μου, ‘’η ευαισθησία σου θα σε βάλει κάποια στιγμή σε μπελάδες’’.

Το βράδυ, στο κρεβάτι μου, κλαίω λίγο για τον καθυστερημένο κύριο που έχασε τη μαμά του (ή ίσως ήθελε απλώς να με στριμώξει σε μια γωνιά και να με βιάσει), για τη βρεγμένη βασίλισσα του Καρναβαλιού, για τα γυφτάκια και τον ιδιοκτήτη του κωλόμπαρου και την πετριά στο τζάμι. Πονάει το στομάχι μου. Και ένα τραγούδι παίζει διαρκώς, ανελέητα, ασταμάτητα, στον ύπνο μου. Maracaibo balla al Barracuda si ma balla nuda, tsa tsa....

Καλοκαίρι στο καταχείμωνο

2010-01-24T21:59:00.000+02:00

Παρασκευή βράδυ και με τα τριακοστά πέμπτα μου γενέθλια να πλησιάζουν απειλητικά (τη Δευτέρα), εφαρμόζω τη feel good συμβουλή του ‘’Glamour’’ και βάφω τα νύχια μου με ένα πορτοκαλοκόκκινο καλοκαιρινό χρώμα. Το έντονο χρώμα μου φτιάχνει τη διάθεση άμεσα, αρχίζω ήδη να ονειρεύομαι παραλίες, αμμουδιές κι έναν ήλιο να καίει, να καίει, να καίει. Στη συνέχεια, βγαίνω από το σπίτι φορώντας αντηλιακό κάτω από το πουλόβερ μου (θα φορούσα κι ένα καλοκαιρινό φόρεμα πάνω από το τζιν μου, αλλά δυστυχώς δεν είμαι ΤΟΣΟ τολμηρή στιλιστικά) και πάω στο ‘’Κύτταρο’’ να συναντήσω τους φίλους μου και να ακούσουμε τους Locomondo.

Oι Locomondo μου αρέσουν παντού και πάντοτε (αν και πια σαφώς λιγότερο από παλιά), αλλά ειδικά κάποια απίστευτα κρύα βράδια του χειμώνα νιώθω να τους έχω πραγματικά ανάγκη. Η μουσική τους, το στιλ τους, το ξέφρενο κοινό τους και κυρίως το χαμόγελο του Μάρκου φέρνουν το καλοκαίρι πιο κοντά.

Και έτσι, μια μπίρα κι ύστερα κι άλλη κι ύστερα άλλη μια. Και η γη γυρίζει, η γη όλο γυρίζει, το ταβάνι ανοίγει κι από πάνω είναι τ’ άστρα κι όλοι μαζί ενώνουμε τις δυνάμεις του καλού και τραγουδάμε τραγουδάμε τραγουδάμε και χορεύουμε χορεύουμε χορεύουμε. Ο Μάρκος μου στέλνει ακτινοβόλα χαμόγελα από τη σκηνή κι εγώ θυμάμαι εκείνο το πάρτι στο τροχόσπιτο, που τον είχα γνωρίσει, μαζί με το Γιάννη, τον κιθαρίστα και το Θανάση, τον ηχολήπτη (όταν ακόμα η μπάντα ήταν άγνωστη και καινούρια, όταν είχαν κυκλοφορήσει μόνο τον πρώτο τους δίσκο και η ρέγκε ‘’Φραγκοσυριανή’’ φαινόταν σε όλους μας κάτι εξαιρετικά πρωτοποριακό και λιγάκι ιερόσυλο) και είχαμε πιει τεκίλα από ένα πεπόνι με μυριάδες πολύχρωμα καλαμάκια όλοι μαζί και είχαμε μεθύσει και κάναμε βλακείες και χορεύαμε σαν ηλίθια και είχαμε σπάσει ένα τραπεζάκι πέφτοντας πάνω του και είχα χαζέψει από τότε από το χαμόγελό του και από τα κοτσιδάκια του, που ήταν ακόμα μικρούλια και μετά βίας έφταναν μέχρι τους ώμους του και μετά είχα κοιμηθεί γεμάτη μελανιές (από το τραπεζάκι που έσπασα στην κυριολεξία με τον πισινό μου) και είχα ονειρευτεί ότι ο Μάρκος ήταν κάτι σαν ο Θεός Ήλιος και ότι τα κοτσιδάκια του ήταν γεμάτα άμμο, κρατσανιστή στραφταλιστή άμμο από κάποια παραλία.

Η συναυλία τελειώνει πιο γρήγορα από ότι περίμενα. Τρέχω κι αγκαλιάζω σφιχτά το Μάρκο, χαιδεύω τα κοτσιδάκια του που πια φτάνουν σχεδόν στη μέση του, ‘’έφερες το καλοκαίρι στο καταχείμωνο’’ θέλω να του πω, αλλά δε λέω αυτό, του λέω βλακείες όπως πάντα, σχεδόν πονάω όταν με αποχαιρετά και κρύβεται στα παρασκήνια, θέλω ήδη να ξαναρχίσει όλη η συναυλία απ’ την αρχή.

Στο δρόμο δε κρυώνω πια τόσο πολύ. Νιώθω σα να βρέθηκα για λίγο σε μια ζεστή, φιλόξενη αμμουδιά. Τινάζω την άμμο από τα δάχτυλά μου και ετοιμάζομαι να πάω στο Closer.

Ωδή στις ταράτσες της Αθήνας

2010-01-05T22:16:00.001+02:00

Πάντοτε αναρωτιόμουν γιατί οι άνθρωποι στην Αθήνα σνομπάρουν τόσο πολύ τις ταράτσες τους. Όσες φορές ανεβαίνω (συχνά) στην ταράτσα στο δώμα μου ή σε εκείνη στο πατρικό μου ή σε εκείνες των σπιτιών των φίλων μου, δε βλέπω ποτέ κανέναν άλλο γύρω. Οι αστικές ταράτσες είναι ένα ανεκμετάλλευτο βασίλειο, κατοικημένο αποκλειστικά από ηλιακούς θερμοσίφωνες και κεραίες τηλεόρασης, σύρματα απλώματος ρούχων και περιστέρια.

Μια φορά είχα κάνει έρωτα με το τότε αγόρι μου στην ταράτσα του δώματός μου. Ήταν αρχές άνοιξης, πρωί και ο ήλιος έκαιγε γλυκά και ηδονικά το δέρμα μου, ενώ ο Σ. έβαζε και έβγαζε αργά το δάχτυλό του στον κόλπο μου. ‘’Νιώσε τον ήλιο να μπαίνει μέσα σου’’ μου έλεγε. ‘’Άσε τον ήλιο να σε γαμήσει’’.

Και ένα μεσημέρι Καλοκαιριού, ξανά στην ίδια ταράτσα, είχα απλώσει ένα στρώμα στο πιο απόμερο σημείο, είχα φορέσει το μαγιό μου και έκανα ηλιοθεραπεία πίνοντας Καμπάρι με πορτοκάλι και διαβάζοντας ένα βιβλίο της Ντυράς. Μια κατσαρίδα εμφανίστηκε από τη γωνία, πλησίασε μέχρι το στρώμα μου, με κοίταξε για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου (δε κινήθηκα από τη θέση μου) και έφυγε τρέχοντας. Θα ορκιζόμουν ότι μοιράστηκα μια σπάνια στιγμή κατανόησης και αλληλοαποδοχής με αυτό το αηδές μικρό έντομο και από τότε δεν έπαψα να λυπάμαι κάθε φορά που κάποιος λιώνει χωρίς δεύτερη σκέψη κάτω από το παπούτσι του μια εκπρόσωπο του ίδιου είδους.

Και ένα βράδυ, μετά το μάθημα ελληνικών που παρέδιδα σε ξένους σε ένα φροντιστήριο στο Σύνταγμα, ανέβηκα μέχρι τον τελευταίο όροφο και δε μπορούσα να πιστέψω στην τύχη μου που βρήκα την πόρτα της ταράτσας ξεκλείδωτη. Η πιο όμορφη θέα της Αθήνας, η Ακρόπολη σε απόσταση αναπνοής, φωτισμένη και πανέμορφη και εγώ εκεί πάνω ολομόναχη να απολαμβάνω το θέαμα. Την επόμενη φορά, ανέβασα πάνω το γερμανό, ενήλικο μαθητή μου, τον Τ., και του έδειξα την ανακάλυψή μου. Καθίσαμε εκεί για δέκα λεπτά κοιτώντας μια τον ιερό βράχο και μια το ολόγιομο φεγγάρι λέγοντας βλακείες σε ένα παράξενο μείγμα ελληνοαγγλικογερμανικών. Ήθελα τόσο πολύ να με φιλήσει. Δε το έκανε.

Οι αστικές ταράτσες είναι πάντα το καλύτερο μέρος να καταφύγεις όταν νιώθεις πεσμένος, θλιμμένος, οργισμένος. Η πόλη από κει ψηλά μοιάζει πιο όμορφη, πιο γαλήνια, πιο εύκολα προσβάσιμη. Η βοή των δρόμων πνίγεται από την απόσταση, οι λεωφόροι μοιάζουν με ποτάμια που καταλήγουν στη θάλασσα, οι άνθρωποι είναι άφαντοι. Οι αστικές ταράτσες είναι ένα ανεκμετάλλευτο βασίλειο, κατοικημένο αποκλειστικά από ηλιακούς θερμοσίφωνες και κεραίες τηλεόρασης, σύρματα απλώματος ρούχων και περιστέρια.

New Year's Resolutions

2009-12-30T13:41:00.001+02:00

Το πρωί θα ξυπνάω με καλή διάθεση. Το βράδυ θα κοιμάμαι με ευγνωμοσύνη για τη μέρα που πέρασε. Θα συγκρατώ τα νεύρα μου. Θα πάψω να είμαι τόσο αυστηρή με τους ανθρώπους. Θα γίνω πιο αυστηρή με τον εαυτό μου. Θα κάνω καινούριους φίλους. Θα αναθερμάνω τις σχέσεις μου με τους παλιούς. Θα διαβάζω περισσότερα βιβλία. Θα διαβάζω λιγότερα περιοδικά. Θα πάω σε περισσότερες συναυλίες. Θα πάω δυο τουλάχιστον ταξίδια σε τόπους που δεν έχω ξαναπάει. Θα βγαίνω πιο συχνά σε καινούρια μέρη. Θα αγαπώ τα ρούχα μου. Θα χορεύω περισσότερο. Θα γελάω περισσότερο. Θα κάνω περισσότερο σεξ. Θα αφήνω να με προσεγγίζουν και άντρες που δε μου αρέσουν. Θα πάψω να αγχώνομαι για τα λεφτά. Θα μειώσω τα έξοδά μου. Θα αυξήσω τα έσοδά μου. Θα πάψω να μισώ την εργασία. Θα γράφω πιο συχνά. Θα τελειώσω επιτέλους το βιβλίο με τα διηγήματά μου. Θα αρχίσω το μυθιστόρημα που τόσα χρόνια έχω στο μυαλό μου. Θα τρώω λιγότερες σοκολάτες. Θα τρώω περισσότερα φρούτα. Θα χάσω πέντε κιλά. Θα κάνω κάθε μέρα λίγη γυμναστική. Θα πηγαίνω πιο συχνά για περπάτημα στο πάρκο. Θα απαλλαγώ από την ξηροδερμία στο κεφάλι μου. Θα απαλλαγώ από τις ραγάδες στον πισινό μου. Θα κάνω κάτι διαφορετικό στα μαλλιά μου. Θα ανακαλύψω ένα καινούριο χόμπι. Θα ανακαλύψω ένα καινούριο αγαπημένο συγκρότημα. Θα προσεύχομαι περισσότερο. Θα διαλογίζομαι περισσότερο. Θα σιωπώ περισσότερο. Θα ερωτευτώ. Θα γίνω μια άλλη…

Ασταμάτητα νέοι

2009-11-27T18:55:00.000+02:00

Τετάρτη βράδυ, στο πάρτι της Athens Voice στο club Venue. Είμαστε αραχτοί με τον φίλο μου, τον Π., στους άνετους καναπέδες, πίνουμε ουίσκι και καπνίζουμε και μιλάμε για λογοτεχνία και ποίηση και περιοδικά και μουσική. Η ώρα έχει πάει 12.00 και οι Xaxakes δεν έχουν βγει ακόμη, ανυπομονώ, καιρό έχω να νιώσω ανυπομονησία σε live, απολαμβάνω αυτή τη γλυκιά αίσθηση αναμονής, τη γυροφέρνω στο στόμα μου, σα καραμέλα.

Λέω στον Π. για εκείνη τη φορά που είδα τους Xaxakes να παίζουν στο House of art, δέκα περίπου χρόνια πριν, με τη φίλη μου τη Λ., που ήταν ανυποψίαστη κι έμεινε με το στόμα ορθάνοιχτο απ’ την έκπληξη όταν ο Νάστας εμφανίστηκε με μια μπέρτα βρικόλακα και τραγούδησε ‘’Λίγο gay, λίγο guy’’ με τη βαθιά, αλά Bryan Ferry, φωνή του.

Τώρα η μπάντα εμφανίζεται στην υπερυψωμένη σκηνή στο βάθος της αίθουσας, ο Νάστας είναι κάπως γερασμένος, αλλά φυσικά έχει ωριμάσει όμορφα, σα το καλό κρασί, που ο χρόνος δε το βλάπτει, το ωφελεί. Φοράει κόκκινο δερμάτινο παντελόνι, λευκό σακάκι και λεοπαρδαλέ φουλάρι και δείχνει ενθουσιασμένος, ίσως και συγκινημένος, φωνάζει δυο-τρια Viva κι ύστερα αρχίζει να σφυρίζει και, καθώς οι πρώτες νότες του ‘’Μη μαζί, γιατί’’ αρχίζουν να πλημμυρίζουν το χώρο, εγώ είμαι στα όρια των δακρύων και η μπάντα των ονείρων παίζει, ο κόσμος σιωπά με σεβασμό κι ύστερα ζητωκραυγάζει κι ύστερα σιωπά και πάλι, μια κοπέλα δίπλα μου χορεύει και μια άλλη φυσάει σαπουνόφουσκες στον αέρα, όλα είναι cool, γλυκά και αισθησιακά και όμορφα, Θεέ μου πόσο όμορφα, Θεέ μου τόσο όμορφα, κοιτάω γύρω και νιώθω ότι οι πιο πολλοί δε καταλαβαίνουν και πολλά ή ίσως έχουν πιαστεί, όπως κι εγώ, σε αυτά το υπέροχα μαγικά δίχτυα αγάπης, δε με νοιάζει τίποτα, ‘’Love me’’ και πονάω σχεδόν απ’ την ανάγκη να με αγαπήσει κάποιος εδώ και τώρα, να με αγαπήσει αφόρητα, ανυπόφορα και αναίτια, ‘’Μόντε Κάρλο’’ και να φύγω με μια τεράστια ροζ βαλίτσα ξέχειλη από έξαλλα μαγιό και αμπιγέ ρούχα για να κολυμπήσω σε θάλασσες σαμπάνιας και μαρτίνι, ‘’Πονάν τα χείλη μου’’ και να φιλήσω κάποιον αυτή τη στιγμή με χείλη από μέλι, ενώ πυροτεχνήματα θα σκάνε γύρω μας σ’ έναν ουρανό τεχνικολόρ.

Και ναι. Δεν είναι άξιον απορίας που το ‘’ναι’’ είναι η αγαπημένη λέξη του Νάστα. Η μουσική της μπάντας του δεν είναι παρά μια πελώρια κατάφαση. Τους κοιτώ να ερμηνεύουν τώρα ένα τραγούδι του Elvis και λέω στον Π. ότι μοιάζουν με αυτά τα ζαχαρωμένα συγκροτήματα των αμερικάνικων ταινιών, που παίζουν μουσική στους επίσημους χορούς (proms) των κολεγίων. Και είναι τόσο πολύ παρωχημένοι και ρετρό, ναι, είναι. Αλλά και τόσο αφόρητα feel good.

O Νάστας αποχαιρετά και αποχωρεί από τη τζαμαρία, που ανοίγει πίσω του – γαμώτο, και ήθελα να του μιλήσω, ήθελα να τον φιλήσω, ήθελα να οσμιστώ το άρωμα του σώματός του. Μια πεταλούδα ίπταται μπροστά στον κεντρικό πολυέλαιο του club, μια άσπρη όμορφη πεταλούδα, τυφλωμένη από τα φώτα. Νομίζω ότι η ατμόσφαιρα ευωδιάζει καμένη ζάχαρη.

Ο άσχημος θυμός είναι σα χνούδια από λεύκες

2009-11-22T21:14:00.000+02:00

‘’Έχεις πολύ άσχημο θυμό εσύ. Εσύ, έτσι και θυμώσεις, μπορεί και να σκοτώσεις άνθρωπο’’, μου λέει το αγόρι που μοιάζει στον Robert Carlyle. Είναι νωρίς το πρωί, είμαι στο αγαπημένο μου μπαρ με τους φίλους μου, έχω ήδη πιει τρία ουίσκι και αυτό που έχω τώρα ανάγκη είναι ένα ζευγάρι χείλη να με φιλήσουν, να με ρουφήξουν, να με καυλώσουν, κι όχι αυτή την γρήγορη, φτηνή, στο πόδι ψυχανάλυση, που βρίσκει τον στόχο της αμέσως, ακόμα και αν δε το θέλει. Καταπίνω μια φαρμακερή ατάκα, αρκούμαι να παραδεχτώ το αυτονόητο σε αυτό το αγόρι που δε με γνωρίζει κι όμως με ξέρει κι ύστερα πάω στον Θ., του τρίβομαι λιγάκι να γλυκαθώ και μετά ζητάω από τον d.j. να μου παίξει Madrugada.

Τo ξενοδοχείο το λένε ‘’Divani Palace Acropolis’’ και έχει μια όμορφη, μικρή πισίνα σε ένα ακάλυπτο κομμάτι κήπου, όπου κοιτούν ζηλόφθονα οι απέναντι πολυκατοικίες. Τώρα ο κήπος είναι γεμάτος κόσμο, γιατί το συνέδριο με θέμα το bullying, που παρακολουθώ, έχει διάλειμμα για λίγη ώρα και μονάχα εδώ επιτρέπεται το κάπνισμα. Παίρνω τον καφέ και τα τσιγάρα μου και την αράζω σε μια σεζλόνγκ, μπροστά ακριβώς απ’ την πισίνα. Κάνει ένα ελαφρύ, διακριτικό κρύο, καθόλου δυσάρεστο, μάλλον αναζωογονητικό. Πίνω μια γουλιά καφέ. Νιώθω ήρεμη κι όμως ταραγμένη. Μια ριπή αέρα κάνει το δέρμα μου να ανατριχιάσει. Ένα μεγάλο πλατανόφυλλο λικνίζεται για λίγο στον αέρα κι ύστερα πέφτει απαλά στο νερό, που ρυτιδώνεται από το ασήμαντο βάρος του.

Το συνέδριο το διοργανώνει το παλιό μου σχολείο. Ιδιωτικό σχολείο, από τα καλύτερα της εποχής του. Τώρα το γυμνάσιο και το λύκειο βρίσκονται στην Παλήνη, όταν όμως ήμουν εγώ μαθήτρια, ήταν στο Παλαιό Ψυχικό, σε ένα χαμηλό, ανθρώπινο κτίριο, που άνοιγε σε μια αυλή γεμάτη λεύκες. Την άνοιξη η αυλή έμοιαζε χιονισμένη από τα χνουδωτά μπαλάκια με τους καρπούς των δέντρων, που πετούσαν τρελαμένα στον αέρα, εισέρχονταν στις τάξεις με τα ανοιχτά παράθυρα και μου προκαλούσαν απανωτά φτερνίσματα και αλλεργικά δάκρυα. Ακόμα και τώρα, κάθε άνοιξη, αν τύχει και κάποιο τέτοιο χνουδάκι βρεθεί στο δρόμο μου, τα μάτια μου αρχίζουν και τρέχουν ανεξέλεγκτα. Και γίνομαι πάλι 13 ετών, ένα αδύναμο, θυμωμένο κορίτσι, καθηλωμένο σε ένα θρανίο γεμάτο χνούδια.

Κράτησε μόνο ένα χρόνο, όταν ήμουν στην Α’ γυμνασίου. Γινόταν στο σχολικό που με γυρνούσε σπίτι, από το Παλαιό Ψυχικό στους Αμπελοκήπους. Ήταν δυο αγόρια, φίλοι μεταξύ τους, ο ένας τους ξανθός, ο άλλος μελαχρινός. Δε με άφηναν να καθίσω πουθενά στο σχολικό, όλες οι θέσεις ήταν πιασμένες για τους φίλους τους, έλεγαν, τελικά παρενέβαινε πάντα η συνοδός, μια στριμμένη ηλικιωμένη κυρία, και με βόλευε σε κάποια κενή θέση. Στη διαδρομή, με κάποιον ανεξήγητο τρόπο, κάποιο από τα δυο αγόρια βρισκόταν πάντα καθισμένο πίσω μου. Μέχρι να φτάσω σπίτι μου, με χτυπούσε με τη ζώνη του καθίσματος. Ή μου τραβούσε τα μαλλιά ή μου κόλλαγε τσίχλες στα ρούχα ή με τσίμπαγε. Και κυρίως έσκυβε κοντά μου και μου ψιθύριζε στο αυτί. Πόσο άσχημη ήμουν. Πόσο γελοία. Πόσο άχρηστη.

Τα πρόσωπα των δυο αγοριών είναι ακόμα στο μυαλό μου. Όμορφα πρόσωπα, που ακόμα και τότε μου προκαλούσαν οδύνη ανάμεικτη με επιθυμία. Πήγαινα σπίτι και έκλαιγα κρυφά στο μπάνιο, δαγκώνοντας το μπράτσο μου, για να μη με ακούσουν οι γονείς μου. Ακόμα και τώρα, τόσα πολλά χρόνια μετά, τόσα δάκρυα και τόσα αγόρια και τόσα άλλα τραυματικά γεγονότα μετά, αυτά τα πρόσωπα ακόμα εμφανίζονται. Σε κάποιο όνειρο μουντό, υπόκωφο, γεμάτο χνούδια και ψιθύρους. Γεμάτο στόματα που σε πλησιάζουν για να σε προσβάλλουν κι όχι για να σε φιλήσουν. Γεμάτο θυμό. Άσχημο θυμό. Και μια ανόητη, γελοία, άχρηστη επιθυμία.

If you want to be a bird

2009-11-08T12:44:00.001+02:00

Eίμαστε χωμένοι κάτω από τις κουβέρτες σου, έξω ρίχνει καρέκλες, το απόγευμα απλώνεται αργά πάνω από την πόλη, ο σκύλος σου στριφογυρίζει στο χαλάκι κάτω από το κρεβάτι, θέλει να τον πας βόλτα, φτιάχνεις ακόμα ένα τσιγάρο και το καπνίζουμε σιγά-σιγά ενώ ακούμε Janis Joplin και Jefferson Airplane και Jimi Hendrix, σου λέω ότι είναι σα να είμαστε μέσα στην ταινία ‘’Easy rider’’, στη σκηνή του κοινόβιου, όταν ο Peter Fonda κάθεται δίπλα σε εκείνη τη γκόμενα που τον γουστάρει και απλώς τρώνε παρέα χωρίς να μιλάνε και νιώθουν ευτυχισμένοι, τα ξανθά σου μαλλιά πέφτουν στο κούτελό σου και τα μάτια σου είναι πιο γκρίζα από ποτέ, θυμάσαι τότε στην Αλόννησο, ρωτάω, τότε που οδηγούσαμε ώρες με το μηχανάκι μέχρι να φτάσουμε στο Γέρακα, ώρες οδηγούσαμε και δεν είχαμε δει άνθρωπο, ήταν σα να είμαστε ολομόναχοι στον κόσμο, μόνο εμείς και το μηχανάκι και η θάλασσα και η μυρωδιά των πεύκων, σου είχα πει τότε ότι ήμουν ευτυχισμένος, μου απαντάς, θυμάσαι, σηκώνομαι και ψάχνω το soundtrack του ‘’Easy rider’’ μέσα στα βουνά από τα cds σου, αρχίζουμε να τραγουδάμε μαζί το ‘’Pusherman’’ καθώς στρίβεις ακόμα ένα τσιγάρο, είμαστε χωμένοι κάτω από τις κουβέρτες σου, έξω ρίχνει καρέκλες, το απόγευμα απλώνεται αργά πάνω από την πόλη, μπορούμε ακόμα να φύγουμε, μωρό μου, πες μου, σε ρωτάω, μπορούμε ; Δεν απαντάς.

Of wine and people

2009-10-31T19:14:00.000+02:00

Παρασκευή απόγευμα βρίσκομαι στο όμορφο κτίριο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη στην Πειραιώς. Η διαδρομή με το 049 από την Ομόνοια ως εκεί είναι τουλάχιστον απολαυστική : το λεωφορείο περνάει από την πλατεία Κοτζιά με το ολόφωτο δημαρχείο και το επιβλητικό Baby Grand Hotel, με την ανθοκομική έκθεση του δήμου αραδιασμένη γύρω από το σιντριβάνι και τα φυλακισμένα στα κλουβιά ζωάκια των pet shops να εκλιπαρούν για ένα βλέμμα κι ένα χάδι, στρίβει μετά στις γειτονιές των μεταναστών, που μυρίζουν πάντα μπαχαρικά κι είναι πλημμυρισμένες από εξωτικούς ανθρώπους που έχουν μάθει να ζουν, να δουλεύουν και να κοινωνικοποιούνται στους δρόμους και διασχίζει την Πειραιώς, αυτό το ιδιόμορφο και ιδιοφυές κράμα με τα εναλλακτικά στέκια και τις πίστες-μεγαθήριά της, με τα τυροπιτάδικα και τα μουσεία της, με τις υπερμεγέθεις αφίσες λαϊκών αοιδών και τα malls της.

Υπόσχομαι στον εαυτό μου ν’ ανεβαίνω συχνότερα σ’ αυτό το magic bus, που κάνει την Αθήνα να δείχνει σα πλάνο από ταινία πρωτοποριακού σκηνοθέτη και παίρνω τη θέση μου στην αίθουσα για ν’ ακούσω έναν σκηνοθέτη που κάποτε υπήρξε πρωτοποριακός και μετά απλώς καθιερώθηκε : τον Francis Ford Coppola.

Tο πρώτο ήπιο σοκ είναι η εμφάνισή του : ντυμένος στην τρίχα, ευτραφής και πεντακάθαρος, σου δημιουργεί την αίσθηση ότι η αγκαλιά του θα είναι ζεστή και πατρική με μια μυρωδιά από κλασικό αντρικό after-shave. Οι κάλτσες του είναι παράταιρες : μια κόκκινη και μια σιέλ, λες και θέλει να υπογραμμίσει διακριτικά με αυτή τη μικρή (αλλά όχι ασήμαντη) λεπτομέρεια το γεγονός ότι δεν είναι απλώς ένας οποιοσδήποτε καλοντυμένος κυριούλης.

Το δεύτερο σοκ είναι ο χαρακτήρας του, έτσι όπως αναδύεται από τα λόγια του, τις εκφράσεις του προσώπου του, τη στάση του σώματός του. Προσηνής και φιλικός, χωρίς καθόλου μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, αυτοπαρουσιάζεται σα να είναι μόνο ένας άνθρωπος που δούλεψε σκληρά για να πετύχει, που πολλές φορές χρειάστηκε να χρηματοδοτήσει ο ίδιος τις ταινίες του, που η επιτυχία και η ευρεία αποδοχή κάποιων από αυτές σχεδόν τον εξέπληξε.

Όταν αρχίζει να μιλάει για το πώς δουλεύει με τους ηθοποιούς του – παίζοντας μαζί τους θεατρικά παιχνίδια και βάζοντάς τους να αυτοσχεδιάσουν, υιοθετώντας το χαρακτήρα που καλούνται να υποδυθούν στην ταινία – καθώς και για τους αχανείς αμπελώνες του στη Νάπα και τη σχέση κρασιού-κινηματογράφου, πέφτουν πια και οι τελευταίες μου αντιστάσεις. Είμαι πλέον πεπεισμένη ότι έχω μπροστά μου ένα εξαιρετικά σπάνιο δείγμα του ανθρώπινου είδους, έναν άνθρωπο δηλαδή ταλαντούχο κι επιτυχημένο κι όμως ακόμα ακέραιο και ηθικό.

Βγαίνοντας από την αίθουσα ξανά στην πολυσύχναστη λεωφόρο, κατευθυνόμενη προς το αυτοκίνητο της φίλης μου και σε κάποιο μπαρ για να συνεχίσουμε τη βραδιά μας, σκέφτομαι ότι θέλω να κρατήσω μέσα μου την εικόνα αυτού του άντρα, ως πολύτιμο φυλαχτό και μάθημα. Σε μια κοινωνία που ο κάθε ‘’κανένας’’ πια είναι ‘’κάποιος’’, είναι πραγματικά ελπιδοφόρο να διαπιστώνεις ότι υπάρχουν ακόμα αληθινά σημαντικοί άνθρωποι που είναι ταυτόχρονα προσγειωμένοι και ουσιαστικοί.Και που, η παρουσία τους, ακριβώς όπως και η απόλαυση ενός καλού κρασιού, σε ευφραίνει και απογειώνει την ψυχή σου, χωρίς να σε χτυπάει στο κεφάλι.

Transmission

2009-10-27T04:07:00.000+02:00

Μου είπε : μη μιλάς
ο ήχος της φωνής σου με τρελαίνει
κράτα μονάχα το ακουστικό κι ανάπνεε
στέλνε αργά στ’ αυτί μου την ανάσα σου
σα να ‘σαι δίπλα μου αυτήν εδώ την ώρα στο κρεβάτι
σα να ‘μαστε κοντά κι απλά να είμαστε
χωρίς κουβέντες.
Κι έτσι το έκανα.
Μόνη μου στο δωμάτιό μου στην Αθήνα
κράτησα το τηλέφωνο ανοιχτό για μία ώρα
στη γούβα του λαιμού μου ακουμπισμένο
στέλνοντας τόσα μίλια μακριά την παρουσία μου.
Τον άκουσα να αναπνέει βαριά
να πίνει που και που το τσάι του
να καταπίνει
τον άκουσα ν’ ανάβει ένα τσιγάρο, να το καπνίζει
να πνίγεται απ’ το βήχα
και ύστερα άκουσα την τριβή ενός δάχτυλου στα ρούχα του
στο δέρμα του
στα γένια του των λίγων ημερών.
Από το βάθος ακουγόταν μουσική
αδιόρατα, η τηλεόραση να παίζει
κι εκείνος άκουγε την αναπνοή μου
μαζί με το βουητό της Μεσογείων.
Όταν άρχισα να κλαίω
- ήσυχα στην αρχή, έπειτα με λυγμούς -
μου ζήτησε να κλείσω το τηλέφωνο.
Γαμώτο, όχι – του φώναξα
σε θέλω, σε θέλω εδώ κοντά μου
και δεν αντέχω που δε θα δούμε ποτέ μαζί τηλεόραση στο Όσλο
που δε θα ζήσουμε ποτέ μαζί στη Μεσογείων
θα ‘μαστε πάντα μακριά, έτσι δεν είναι
στη χώρα σου, στη χώρα μου, πάντοτε μακριά
πάντοτε μόνοι.
Σου είπα μη μιλήσεις, μου απάντησε
δεν έχει σημασία
μου έχεις μεταδώσει κάτι που είναι πάνω απ’ όλα αυτά
σα στοίχειωμα, σα πνεύμα
εσύ για μένα θα είσαι πάντα κάτι
πιο δυνατό από κάθε παρουσία
όλα τα έπιπλα εδώ αναπνέουν την ανάσα σου
κι ας μη βρεθείς ποτέ σ’ αυτό το σπίτι.
Και έπειτα έκλεισε το τηλέφωνο.
Εnd of transmission.